In Memoriam,

English version in this link.

Elk persoonlijk leven is een gedeeld uniek leven. “Wat de toekomst brengen moge”, *** was ma’s lijflied.

Misschien is dit het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan, een publieke nagedachtenis schrijven over onze allerliefste ma. Daarom houd ik het kort voor nu. Bij leven en welzijn schrijf ik misschien later een versie die haar meer recht doet. In een eerste rouwfase overheerst onrust.

In 1948 was onze moeder een van de eersten die uit ’s Gravenmoer vertrok om te gaan studeren en werken in Naaldwijk en Rotterdam, als verpleegkundige, met een specialisatie in de psychiatrie.

In 1963 trouwde ma met onze lieve pa (1928-2001). Ze kregen samen drie kinderen en namen ons al vroeg mee tijdens lange fietstochten en wandelingen. Ook de avontuurlijke vakanties in binnen- en buitenland zijn dierbare herinneringen.

In 1973 werd ma uitgenodigd om in Sprang-Capelle de leiding over te nemen in het bejaardentehuis “Achter de Hoven” waar zij destijds werkte als avondverpleegkundige. Het verzorgende vak was haar op het lijf geschreven, dus zij nam de uitdaging aan. Er volgden onvergetelijke jeugdjaren in onze nieuwe woonplek in het bejaardentehuis in de Hendrik Chabotstraat 66. Wij hadden ineens meer dan 70 opa’s en oma’s.

Veilige verbondenheid vonden ma en pa in de protestantse gemeente PKN De Brug, een levensovertuiging die zij zonder dwang doorgaven aan hun kinderen. Vooral na pa’s dood in 2001 werden niet alleen de kerkdiensten, maar ook de warme aandacht en gezellige koffiebijeenkomsten erna en gesprekskringen op doordeweekse dagen van groot belang voor ma, die als weduwe niet bij de pakken ging neerzitten.

In de laatste fase van haar alleenstaande leven, toen zij minder mobiel werd, werd zij wekelijks opgehaald om toch aan de zondagdiensten in het kerkgebouw te kunnen deelnemen. Bijzonder veel dank daarom aan de families Van Eersel en Visser. Tot in haar laatste dagen ontving zij bovendien bezoek van meerdere kerkleden en predikanten, waarover zij nog met veel enthousiasme vertelde, amper een week voor haar sterfbed.

Ma was, vooral vanaf haar pensioen in 1991, wekelijks op pad om haar kinderen, familie en zieke gemeenteleden te bezoeken. Op vaste, terugkerende dagen maakte ma daarnaast plezier met de lieve dames van de fiets- en leesclub en verheugde zij zich altijd op de bijeenkomsten van de “Vrouwen van Nu”. Ook zij vergaten ma niet toen zij uiteindelijk na een val in december 2020 niet meer de oude werd. Hetzelfde geldt voor ma’s twee buurvrouwen, die vooral tussen december 2020 en april 2022 ma’s zelfstandige wonen begeleid hebben door nog vaker klaar te staan dan voorheen.

Ma verhuisde op 28 april 2022 naar zelfstandig appartement in de kleinschalige zorglocatie Elzenhoven, amper 500 meter verwijderd van de plek waar ze vanaf 1991 had gewoond. Ma maakte gebruik van de mogelijkheid om in de zorglocatie ook andere bewoners te ontmoeten en gezamenlijk te eten in de gemeenschappelijke huiskamer met open keuken en een aansluitend terras met een grote tuin. De liefdevolle toewijding van de verzorgers in Woongroep 1 gun ik alle kinderen en hun ouders die niet langer zelfredzaam zijn. Ma’s laatste levensfase is door hen waardig en in warme veiligheid tot een gezegend einde gebracht, in nauw overleg met haar kinderen. Bijzondere dank daarom aan Joanne Dekkers en haar team.

“Wat de toekomst brengen moge, […]” Het doorzettingsvermogen van ma Westerink-van Loon, met daarin haar vastberadenheid om te leven met de dag, en haar onbemiddelbare zorgzame toewijding aan directe en indirecte naasten, wens ik iedereen toe. 

Lieve ma, rust in het Licht van Boven, tot ziens,

Cora      

****

Wat de toekomst brengen moge,
mij geleidt des Heren hand,
moedig sla ik dus de ogen,
naar het onbekende land.
Leer mij volgen zonder vragen,
Vader wat Gij doet is goed.
Leer mij slechts het heden dragen,
met een rustig, kalme moed.

Heer ik wil Uw liefde loven,
al begrijpt mijn ziel U niet.
Zalig Hij die durft geloven,
ook wanneer het oog niet ziet.
Schijnen mij Uw wegen duister,
zie ik vraag U niet: waarom?
Eenmaal zie ik al Uw luister,
als ik in Uw hemel kom.

Waar de weg mij brengen moge,
aan des Vaders trouwe hand,
loop ik met gesloten ogen,
naar het onbekende land.

Arrangement

Henk van der Maten, Roelof Elsinga

Bundel

Liedboek (2013) | 913

Kerk van uitvoering

Sint-Catharijnekerk

Plaats van uitvoering

Brielle

Dirigent

Hans de Wit

Taal

Nederlands

Uitvoerenden

Westlands Mannenkoor, Samenzang

Eerste componist

John Zundel